Starożytność
Arystoteles: Prawo dźwigni

Jeden z pierwszych naukowych opisów prawa dźwigni, będącego podstawą działania wszystkich szczypiec, znaleźć można w przypisywanej greckiemu filozofowi Arystotelesowi (384-322 p.n.e.) rozprawie na temat mechaniki.
„We fragmencie dotyczącym dźwigni zarówno siła, jak i ciężar traktowane są jako masy, a więc bezpośrednio porównywalne wielkości. W ten sposób Arystoteles mógł sformułować prawo dźwigni: Stosunek masy poruszanej do masy poruszającej jest odwrotnie proporcjonalny do stosunku długości odpowiednich ramion dźwigni względem siebie – wynika stąd, że im dalej siła oddalona jest od punktu obrotu dźwigni, tym łatwiej może poruszać obiektem (850a30ff.). To ogólnie obowiązujące stwierdzenie Arystoteles wykorzystał w kolejnych rozdziałach jako podstawę do analizy różnych przyrządów i urządzeń technicznych; uznał, iż wiosło i wiosło sterowe, szczypce dentystyczne i dziadek do orzechów są dźwigniami lub kombinacjami dźwigni i objaśnił ich działanie w oparciu o prawo dźwigni”.
(Helmuth Schneider, Einführung in die antike Technikgeschichte, Darmstadt 1992)

Ilustracje przedstawiają strony dzieła „Mechanika” wydanego w 1599 roku.